Muzyka barokowa
Barok to okres w historii sztuki, który kojarzymy zwykle z szeroko rozumianym przepychem, a nawet przeładowaniem form. Warto zastanowić się, jak na tym tle wypadała muzyka epoki baroku? Czy również była pełna ozdobników i stała na granicy dobrego smaku? Czy tez może zadziwiała swa siłą i pięknem? Muzyka barokowa to muzyka wielkich form, które aż po dzień dzisiejszy budzą zachwyt w wielbicielach muzyki klasycznej (jeśli mamy na myśli potoczne rozumienie tego terminu). To właśnie z barokiem wiążą się takie nazwiska jak: Vivaldi, Bach, Scarlatti czy słynny Haendel. Nie ma chyba nikogo, kto nie rozpoznawałby nazwisk słynnych kompozytorów. Jeśli chodzi o muzykę baroku, to warto dodać, że właśnie w tej epoce narodziły się monumentalne formy, jakimi są opery. Nawiasem mówiąc, właśnie skomponowanie pierwszej opery w roku 1597 (twórcą był Jacopo Peri) uznano za początek muzyki barokowej. Muzyka barokowa miała cel dydaktyczny – twórcy starali się dotrzeć do swych odbiorców z jakimś istotnym przesłaniem. Z tego tez względu stosowali rozmaite figury retoryczne, które miały w sposób niekoniecznie dosłowny wyrazić pogląd twórcy na daną sprawę i stanowić naukę dla odbiorców. Stosowano zatem różnego rodzaju pytania retoryczne, powtórzenia co bardziej istotnych partii, wykrzyknienia. Wszystkie te partie wokalne były oczywiście odpowiednio podkreślone instrumentalnie. Ważną cechą muzyki barokowej był niezwykle intensywny rozwój wszelkich form typowo instrumentalnych – pamiętajmy, że to właśnie w baroku powstały sonaty, suity oraz concerto grosso. Rozwinięto także cenioną w renesansie muzykę polifoniczną, którą kwintesencja stała się forma zwana fugą, którą podziwiać możemy zwłaszcza w kompozycjach Jana Sebastian Bacha. W ostatnich latach epoki baroku wprowadzono w muzyce styl określany jako „galant”, który był odmienny wobec dotychczasowych kompozycji barokowych, które wybierały raczej monumentalne, skomplikowane formy. Galant dla odmiany był muzyką raczej delikatną, subtelną, elegancka w brzmieniu. To właśnie z muzyki tego typu wykształciła się muzyka klasyczna. Można zatem stwierdzić, że styl galant stanowił jakby łączenie muzyczne pomiędzy epoką baroku i oświeceniem, które propagowało już całkiem odmienny styl kulturowy, co miało przełożenie także w muzyce, która odeszła od dramatycznych, ciężkich form na rzecz muzyki bardziej uładzonej, o łagodniejszym ładunku emocji.
